وداع...
* دوستت دارم... خموش و خسته جان *میروم خسته و افسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه خویش
به خدا میبرم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه خویش
میبرم تا که در آن نقطه دور
شستشویش دهم از رنگ گناه
شستشویش دهم از لکه عشق
زین همه خواهش بیجا و تباه
میبرم تا زتو دورش سازم
زتو.. ای جلوه امید محال
میبرم زنده بگورش سازم
تا از این پس نکند یاد وصال
ناله میلرزد میرقصد اشک
آه ... بگذار که بگریزم من
از تو ای چشمه جوشان گناه
شاید آن به که بپرهیزم من
به خدا غنچه شادی بودم
دست عشق آمد و از شاخم چید
شعله آه شدم صد افسوس
که لبم باز بر آن لب نرسید
عاقبت بند سفر پایم بست
میروم خنده به لب خونین دل
میروم از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل
:*Xخ
آرزومند همشه خندان بودن چشمانتان * 
روزن یک حس نامحدود....
* و من یعنی همان که در تو زنده است! *
با تو میشد روزها بی خستگی
دستها را سایبان یاس کرد
با تو میشــد لابلای یاســها
مهربانی را کمی احساس کرد
با تو میشد مثل یک حس مدام
روی برگی از شقایق راه رفت
با تو میشد مثل یک پیوستگی
در سکوتی محض بی همراه رفت
حرفهایم بغضهایم بی دریغ
با تو میشد سبز همپای درخت
با تو میشد دست سیبی را فشرد
حزن را انداخت بالای درخت
با تو میشد اشکها را باد داد
غصه ها را ریخت بر روی زمین
با تو میشد بیهوا فریاد زد:
آی خیلی دوستت دارم همین!
با تو میشد دست باران را گرفت
در هوایی تازه تر پرواز کرد
روزن یک حس نامحدود را
رو به سمت دوستیها باز کرد.
« آرزومند به اوج رسیدن آرزوهایتان(*) یاس سفید »
راز آدم و حوا...
*خداوند سایه انسان است.همان گونه که سایه حرکاتبدن را تکرار میکند..خداوند حرکات روح را تکرار میکند *
ــ حوا در باغ عدن قدم میزد که مار به او نزدیک شد و گفت:
این سیب را بخور.
حوا درسش را از خداوند آموخته بود..پس امتناع کرد.
مار اصرار کرد:این سیب را بخور تا برای شوهرت زیباتر بشوی.
حوا پاسخ داد:نیازی ندارم.او که جز من کسی را ندارد.
مار خندید:البته که دارد!
حوا باور نمیکرد.مار اورا به بالای یک تپه برد...به کنار چاهی!
سپس گفت:معشوقه آدم آن پایین است.آدم او را درآنجا مخفی
کرده است...نگاه کن.
حوا به درون چاه نگریست و بازتاب تصویر زن زیبایی را در آب دید.
و سپس سیبی را که مار به او پیشنهاد کرده بود..خورد.
